Μάνα ευλογημένη

στις τρεις Μανούλες της ζωής μου...

Κινείται αθόρυβα,γοργά και με χάρι,μες στους θορύβους.
Κάποτε κάποτε σπάζει τη σιωπή,
αλλά πάντα μοιάζει τυλιγμένη στη σιωπή.
Είναι σ αυτό τον κόσμο,
αλλά φαίνεται ν ανήκει ολόκληρη στο κόσμο τις χάριτος.
Η μορφή της φωτίζεται απαλά απ το αόρατο φως,
αλλά γίνετε φωτεινή για όσους την κοιτάζουν.
Με χέρι δυνατό και ελαφρό
αγγίζει και τακτοποιεί ότι εμείς αγγίζουμε.
Βλέπει ότι εμείς βλέπουμε.
Ακούει ότι εμείς ακούμε.
Κι όμως αυτή δεν μειώνεται σε τίποτε.
Δένει τις πληγές.Υπηρέτη στο τραπέζι.
Οι κινήσεις της είναι σωστές και ακριβείς.
Στέκεται όρθια
ανάμεσα σε κείνους που κάθονται.
Στέκεται ακόμη όρθια
ανάμεσα σε κείνους ή σε κείνες που ξαπλώνουν.
Η καρδιά της αγρυπνεί τη νύχτα για κείνους που κοιμούνται.
Αυτή αγρυπνεί και συγχρόνως ξυπνάει.
Ξυπνάει την Αγάπη σε κείνους που είναι χωρίς αγάπη.
Μεταδίδει την Αγάπη σε κείνους που το χέρι της ή το βλέμμα της αγγίζει.
Τείνει αδιάκοπα στην Πηγή.
Με αφάνταστη προσοχή δίνετε ολοένα.
(Λεβ Zιλλέ)

ΥΓ
να το αφιερώσω και στη Φλώρα
που σήμερα για πρώτη φορά θα γιορτάσει σαν Μανούλα
και στην άλλη...
τη ΜΑΝΑ... στης γιαγιάς Αντιγόνης την ανάρτηση...
γιατί τέτοιες Μανάδες αξίζουν όσο τίποτα στο κόσμο...

8 του Μάη...

8 του Μάη 1986
στη Μαρία μου...
..........................................................
να μπορούσε να πάει ο χρόνος πίσω
το τηλέφωνο να μην είχε χτυπήσει
ας γινόταν να κάνω ανταλλαγή
να παζάρευα το χάρο
.........................................................
αυτά και δεκάδες άλλα που γράφτηκαν 26 χρόνια πριν
και ακόμα γράφονται μέχρι τα τώρα...
γεμίζοντας σελίδες ολόκληρες και δεφτέρια πολλά...
σε μια προσπάθεια να ισορροπήσει ο εαυτός...
ένας θάνατος που σημάδεψε τη ζωή μου

8 του Μάη 1988
μετά από 5 ώρες χειρουργείο άνοιγα τα μάτια μου για να μάθω πως ναι τελικά ήταν καρκίνος...
τον κύριο αυτό δεν τον φοβήθηκα ...εξάλλου μετά από ότι πέρασα αυτός ήταν...τίποτα!!!
με την αγάπη όλων και τη βοήθεια του Θεού όλα καλά πήγαν

8 του Μάη...
τι έχασα...και πόσους γιορτάζω...
πόσοι αγαπημένοι έχουν γενέθλια...
Ο Γ. η Ζ. φίλοι χρόνων 30+ από καρδιάς τους εύχομαι
ότι καλύτερο γιατί το αξίζουν!!!

Η Β. η  βαφτιστήρα μου...ο άγγελος μας...ο θησαυρός μας
(τα λέει κι από μόνη της!!!ΧΑ!)

και εσύ η άλλη B. η πρώτη, που έδωσες το όνομα στη μικρή...
για σένα τι να πω...
20 χρόνια πριν με πήρες από τα Τάρταρα και με σήκωσες...
έκανες τα μαύρα άσπρα...
περνούσα από συμπληγάδες και ένιωθα ευλογημένη...
τα θέματα πολλά και σοβαρά...οι νέες διαγνώσεις εκεί...
μα νικήσαμε τις εξισώσεις που λέει και μια ψυχή αγαπημένη
πως γίνετε αυτό...κι όμως...η Αγάπη όλα τα μπορεί

με σήκωσες και με σηκώνεις...
το ευχαριστώ είναι απλά μια λέξη που ακούγεται ασήμαντη μπροστά στα όσα τόσα που πήρα...
που μου έδωσες...μα πιότερο που μ αγάπησες γι αυτό που ήμουν...και άστα να πάνε...είμαι ακόμα...
Αχ! αυτή η αγάπη σου η χωρίς όρια,χωρίς όρους και ανταλλάγματα, χωρίς απαιτήσεις, αιτήσεις,λογική...
Αυτή η ψυχή σου που χωρά τα πάντα...όλους και όλα...ακόμα και μένα...και ας μην τ αξίζω...

αυτός ο μήνας αυτή η ημερομηνία μου πήρε πολλά...στα χρόνια που ήρθαν προσπάθησε να ισοφαρίσει...φέρνοντας δώρα...
ποτέ και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αντικατασταθεί...μα για ότι μου χαρίστηκε μετά νιώθω ευλογημένη...